Wat moet je denken bij opstanding?

  • Theo van Willigenburg

‘Opstanding uit de doden’: het is een typerend voorbeeld van een begrip dat ooit verwees naar een werkelijkheid waar mensen in konden geloven maar waar we ons nu niets meer bij kunnen voorstellen. In plaats van de opstanding te verstaan vanuit onze ervaring pleit de atheïstische filosoof Žižek juist voor de historiciteit van de opstanding. Juist de onvoorstelbaarheid van de opstanding is van cruciaal belang.

Hongerstakers tarten het geweldsmonopolie van de staat

  • Theo van Willigenburg

Waarom maakt de overheid – hier of elders – zich zo druk over hongerstakende asielzoekers of zichzelf verbrandende politieke dissidenten? Asielzoekers hier worden onder dwang gevoed, de familie van zelfverbranders in Tibet wordt genadeloos gestraft. Het leidt alleen maar tot nog meer aandacht in de media. Waarom die overreactie? Iemand die protesteert door zichzelf geweld aan te doen doorbreekt op een nauwelijks te verhinderen manier de greep van de overheid op zijn bestaan. Dat is ook voor een democratische regering een onverdraaglijke mogelijkheid.

Het mag nog wel even crisis blijven!

  • Theo van Willigenburg

Je wenst niemand werkeloosheid of een huisuitzetting toe, maar de crisis leidt wel tot een heilzame mentaliteitsverandering onder de huidige generatie dertigers voor wie het sinds de jaren negentig ‘sky-high’ ging. ‘Verlies’ is ineens een realiteit en dat maakt weerbaar en creatief. Plotseling blijkt hoe weinig je hebt aan de ‘inspirerende’ lessen van de humanistische ‘levenskunstfilosofen’ die afgelopen jaren zo populair waren. Nee, dan Socrates, Boethius of Nietzsche die wisten hoe je groeit door crisis. Of neem al die bijbelverhalen over joodse marginalen en christelijke losers. Alleen wie weet hoe pijnlijk het echte leven soms is, kan ook de schoonheid en de goedheid daarvan ervaren. Tijd om afscheid te nemen van het virtuele bestaan!

Het is niemands schuld

  • Kees de Groot

Vorige maand speelde ik met mijn neefje en nichtje in de zandbak van het Vondelpark. Dat was erg leuk. De volgende dag echter, gaf mijn horloge niet meer de juiste tijd aan. Sterker nog: ik meende die avond, voor het slapen gaan, zelfs duidelijk krassen op de wijzerplaat te zien die wezen op binnengedrongen zandkorrels. Ach, ik had mijn horloge ook af moeten doen! Stom, stom, stom.

Subscribe to Voorpagina-feed