Het mag nog wel even crisis blijven!

  • Theo van Willigenburg

Je wenst niemand werkeloosheid of een huisuitzetting toe, maar de crisis leidt wel tot een heilzame mentaliteitsverandering onder de huidige generatie dertigers voor wie het sinds de jaren negentig ‘sky-high’ ging. ‘Verlies’ is ineens een realiteit en dat maakt weerbaar en creatief. Plotseling blijkt hoe weinig je hebt aan de ‘inspirerende’ lessen van de humanistische ‘levenskunstfilosofen’ die afgelopen jaren zo populair waren. Nee, dan Socrates, Boethius of Nietzsche die wisten hoe je groeit door crisis. Of neem al die bijbelverhalen over joodse marginalen en christelijke losers. Alleen wie weet hoe pijnlijk het echte leven soms is, kan ook de schoonheid en de goedheid daarvan ervaren. Tijd om afscheid te nemen van het virtuele bestaan!

Noah met de juiste bril

  • Peter Baan
Noah

De film Noah is in Nederland met veel scepsis ontvangen. De recensies zijn bepaald niet lovend. Veel kijkers verlaten na afloop in verwarring de zaal: wat is dit? Gewoon een Hollywood-spektakelfilm, vol actie, drama en geweld? Een met veel artistieke vrijheid naverteld bijbelverhaal? Een fantasiefilm met verdwaalde sci-fi elementen? Regisseur Darren Aronofsky vertelt een eigenzinnig verhaal vol menselijk drama, fantastische elementen en visueel geweld. Vergeet bij het zien van deze film alleen niet de juiste bril op te zetten.

God houdt niet van bultruggen

  • Theo van Willigenburg
  • Tom de Haan

Zijn we gevoeliger geworden voor leed? Mensenleed, dierenleed? Nee hoor, dat lijkt alleen maar zo! We zijn zo afgestompt door de beelden van Syrische slachtoffers, vermoorde Amerikaanse peuters of koukleumende asielzoekers dat we ons uiteindelijk alleen nog maar kunnen identificeren met een gestrande walvis. Goed en kwaad zijn zo complex dat alleen nog het tranende oog van Johannes onze emoties kan opwekken.

Grenzenloos dus gevaarlijk

  • Theo van Willigenburg
Franz Kafka, 1906

In zijn Mensenrechtenlezing 2012 vergelijkt Hans Achterhuis het lot van rechtenloze asielzoekers met dat van de landmeter K. in Kafka’s beroemde roman Het Slot, die er maar niet in slaagt om een legale verblijfsvergunning van de kasteelautoriteiten te krijgen. Kafka’s landmeter K. verbeeldt echter nog een heel andere grond voor onze onverschilligheid en afkeer van de wanhopigen en vagebonden die hier een beter leven zoeken. Net als landmeters morrelen ze aan de grenzen waar we zo aan hechten: geografisch, cultureel, moreel. Dat is pas onbehaaglijk!

Subscribe to Voorpagina-feed