Bono, Brad en Britney

  • Kees de Groot

Toen ik vijftien was, kocht ik een bijbel en de LP Boy van U2. ‘I will Follow’, ‘I was lost, I am found’: het klonk mij religieus in de oren. Mijn klasgenoot die beter thuis was in de postpunk dan ik, wuifde mijn suggestie dat U2 iets met het geloof had weg. Typisch van mij om dat erin te horen. Toen October uitkwam met nummers als Gloria was wel duidelijk dat Bono en de zijnen zich inderdaad het evangelie niet schaamden. Mijn punkige klasgenoten maakte dat niet uit. Mij wel. Voor mij belichaamde Bono waar het in het geloof om gaat: overgave aan iets wat groter is dan jezelf en dan alle autoriteiten die er zijn, en rebellie tegen ongelijkheid en onrechtvaardigheid.

Vergeef mij wat ik (w)eet

  • Leontien Dekker
Geitenyoghurtmoment

Eten maakt schuld. Volgens het nieuwe maakbaarheidsgeloof heb je je gezondheid zelf in de hand. Maar dat niet alleen; ook het schuldgevoel dat bewustzijn over eten met zich meebrengt is uiteindelijk je eigen schuld. Het aloude 'Mea Culpa' uit de katholieke traditie krijgt in dit licht opnieuw betekenis.

Subscribe to Voorpagina-feed