Bono, Brad en Britney

  • Kees de Groot

Toen ik vijftien was, kocht ik een bijbel en de LP Boy van U2. ‘I will Follow’, ‘I was lost, I am found’: het klonk mij religieus in de oren. Mijn klasgenoot die beter thuis was in de postpunk dan ik, wuifde mijn suggestie dat U2 iets met het geloof had weg. Typisch van mij om dat erin te horen. Toen October uitkwam met nummers als Gloria was wel duidelijk dat Bono en de zijnen zich inderdaad het evangelie niet schaamden. Mijn punkige klasgenoten maakte dat niet uit. Mij wel. Voor mij belichaamde Bono waar het in het geloof om gaat: overgave aan iets wat groter is dan jezelf en dan alle autoriteiten die er zijn, en rebellie tegen ongelijkheid en onrechtvaardigheid.

Lang zullen wij leven

  • Gied ten Berge

Op 2 november bidden katholieken voor hun doden. Deze gewoonte heeft eeuwenlang de kritiek van protestanten getrotseerd, maar nu wordt het alsnog opgeofferd aan Halloween. Maar dit kinderfeest heeft eerder te maken met het op afstand houden van de doden dan leren met ze om te gaan.

Kuifje als roomse rakker

  • Kees de Groot

Afgelopen zomer maakte ik een collega uit Oekraïne overstuur. Ik zei dat ik erachter was gekomen dat de strip Kuifje een stel naargeestige joodse karikaturen bevat, en dat ik toch fan blijf. ‘Hoe kan een fatsoenlijk mens dit soort vuiligheid verheerlijken?’, voegde ze me toe.

Subscribe to Voorpagina-feed