Denkend aan Gaza zie ik zwaaiende kinderen

  • Janneke Stegeman

Ik heb veel aan Palestina te danken. Daarom is Palestina in mijn hoofd ook nog steeds een plek van overvloed – aan geduld en menselijkheid. Ja. Kijk bijvoorbeeld naar het gedicht ‘We teach life, sir’ van de Gazaanse Rafeef Ziadeh, om een idee te krijgen van wat ik bedoel. Ik heb er de betekenis van hoop geleerd, en het besef dat mensen en dingen veranderlijk zijn, mijzelf incluis.

Het mag nog wel even crisis blijven!

  • Theo van Willigenburg

Je wenst niemand werkeloosheid of een huisuitzetting toe, maar de crisis leidt wel tot een heilzame mentaliteitsverandering onder de huidige generatie dertigers voor wie het sinds de jaren negentig ‘sky-high’ ging. ‘Verlies’ is ineens een realiteit en dat maakt weerbaar en creatief. Plotseling blijkt hoe weinig je hebt aan de ‘inspirerende’ lessen van de humanistische ‘levenskunstfilosofen’ die afgelopen jaren zo populair waren. Nee, dan Socrates, Boethius of Nietzsche die wisten hoe je groeit door crisis. Of neem al die bijbelverhalen over joodse marginalen en christelijke losers. Alleen wie weet hoe pijnlijk het echte leven soms is, kan ook de schoonheid en de goedheid daarvan ervaren. Tijd om afscheid te nemen van het virtuele bestaan!

God als ongenode gast op het Boekenbal

  • Evert Jan de Wijer

Wat heeft een theoloog in vredesnaam met Vijftig Tinten Grijs of de kromschrijvende Kluun? Kun je niet beter je licht opsteken bij goede literatuur? Nee, zegt Evert Jan de Wijer in zijn nieuwe boek God op het Boekenbal. In populaire bestsellers leest de mens zijn bestaan bij elkaar. De vragen die daarin gesteld worden – over trouw, drift en verstand, verlies, rouw, troost, keuze en toeval – zijn brandende vragen met een hoge urgentie. En het zijn precies de vragen die een theoloog zich stelt. In ‘lage, populaire’ cultuur is veel te ontdekken.

Subscribe to Voorpagina-feed