Bono, Brad en Britney

  • Kees de Groot

Toen ik vijftien was, kocht ik een bijbel en de LP Boy van U2. ‘I will Follow’, ‘I was lost, I am found’: het klonk mij religieus in de oren. Mijn klasgenoot die beter thuis was in de postpunk dan ik, wuifde mijn suggestie dat U2 iets met het geloof had weg. Typisch van mij om dat erin te horen. Toen October uitkwam met nummers als Gloria was wel duidelijk dat Bono en de zijnen zich inderdaad het evangelie niet schaamden. Mijn punkige klasgenoten maakte dat niet uit. Mij wel. Voor mij belichaamde Bono waar het in het geloof om gaat: overgave aan iets wat groter is dan jezelf en dan alle autoriteiten die er zijn, en rebellie tegen ongelijkheid en onrechtvaardigheid.

De heilige dwaasheid van Pussy Riot

  • Bernd Wallet

Twee meiden van het feministische kunstenaarscollectief Pussy Riot zijn veroordeeld tot twee jaar werkkamp wegens ‘vandalisme voortkomend uit haat jegens de godsdienst’. Maar in de Christus Verlosser kathedraal in Moskou hebben zij niets vernield en hun optreden kwam volgens hen voort uit liefde voor de waarheid: “We zochten naar authenticiteit en eenvoud en vonden die in de heilige dwaasheid van onze punkconcerten.”

Sint Tess, Sint Milan en Sint Finn?

  • Leontien Dekker

Een flesje Cola met je eigen naam erop - hoe cool is dat? Alsof Unilever speciaal voor jou een flesje Cola heeft gemaakt! Voor de producent een mooie marketingstrategie, voor de consument een manier om zichzelf als uniek persoon te presenteren. De paradox is natuurlijk dat je met dat blikje zelf een product geworden bent: je naam is een merknaam geworden die ingevuld wordt door Unilever.

Subscribe to Voorpagina-feed