In een kort gebed God danken voor het eten, zoals veel christenen doen, had ik al heel lang niet gedaan. Lange tijd had het eten op mijn bord nog iets vanzelfsprekends. Totdat we op een dag op de weg een aangereden, maar verder gave haas zagen liggen. Deze hebben we meegenomen en de volgende dag lag die op mijn bord. Binnen vierentwintig uur van een nog warm lichaam tot een mals stukje vlees. Zonder dat iemand het doorhad heb ik even mijn ogen gesloten en snel een dankwoord gefluisterd.