Ik ben en blijf een blanco blad

  • Francine Burema

Ik ben geboren als een leeg blad. Geen vooroordelen over wie dan ook: precies zoals mensen zijn bedoeld. En toch merk ik dat, in de slechts 17 jaar dat ik op deze aarde rond loop, op ontelbaar verschillende manieren vooroordelen mijn hoofd in worden geprobeerd te proppen. Door politici, door school, door vrienden en familie, maar bovenal: door de media.

Om me heen hoor ik opmerkingen over buitenlanders. Ik hoor grappen over mensen met het syndroom van Down. En ik zie de walgende blikken naar homoseksuelen.

Ik weet van mezelf dat ik zonder vooroordelen op deze aarde ben gekomen en ik ben ervan overtuigd dat dit voor iedereen geldt. En toch voelen sommigen zich zoveel beter dan anderen. Ik ben vroeger gedoopt en ik ben stil voor ik eet. Ik ben niet ongelovig, maar ook niet gelovig. Ik ga niet naar de kerk, maar ik ben ook geen atheïst. En geen van deze groepen mensen zie ik anders. Christenen zijn gewoon mensen, net als Boeddhisten. Joden zijn gewoon mensen, net als Islamieten. En zelfs atheïsten zijn voor mij gewoon mensen. Toch lijkt dit voor anderen niet zo vanzelfsprekend. Islamieten zijn gevaarlijk, Joden gierig, christenen schijnheilig en gereformeerde meisjes dragen allemaal lange rokken. Mensen zijn zo snel geneigd mensen te veroordelen op hun geloof.

Ik las laatst op Internet een verhaal over een man met zijn zoontje. Het zoontje had een verkleedpartijtje en hij wilde in een jurk komen. Dus de man kocht een jurk voor hem en deed een klipje in zijn haar. Het jongetje voelde zich prachtig. Op het feestje aangekomen, werd de man hierop aangekeken door de andere ouders. Allemaal hadden ze er wel iets over te zeggen. Het jongetje zou zijn vader hier later om gaan haten, hoe kon hij zijn zoon dit laten doen? Dat kind gaat hier een trauma aan over houden, de vader was een vreselijk mens. De ouders hadden alleen maar kritiek. Terwijl de kinderen allemaal alleen maar complimenten hadden, over het zoontjes mooie jurk.

Kinderen zijn zich nog niet bewust van wat ze zouden moeten vinden volgens de maatschappij. Een jongen in een jurk is niet ongepast, net als een meisje op een crossfiets. Een jongen met een getinte huid wordt niet ontweken of anders behandeld dan de rest. Net als die jongen met een bril, die de stoerste van de klas is. Uiterlijk is niet zo belangrijk als je jong bent en vooroordelen bestaan nog niet. Op de basisschool werd ik niet als dom gezien, alleen omdat ik blond haar heb. En op de basisschool kwam mijn beste vriendin van het woonwagenkamp. Toch grappig, hoe sommige mensen zich daar zo druk om kunnen maken. In mijn klas werd iedereen gewoon met zijn naam aangesproken. Niet met ‘die donkere’, ‘die lange’, ‘die dikke’ of ‘die met die bril’. Als je iemand op de basisschool niet aardig vond, was dat puur om zijn innerlijk. Dat vind ik terecht.

Ook al ben ik aan het opgroeien en vind ik mezelf al behoorlijk volwassen, er is één ding wat ik nooit kwijt wil raken. Want hoe oud ik ook word, hoeveel verkeerde mensen ik ook leer kennen, hoeveel stereotypes ik ook ontmoet en hoeveel culturen ik ook meemaak: ik wil altijd een blanco blad blijven. Ik zal niemand veroordelen op de vooroordelen die zij hebben, dat zou me hypocriet maken. Maar één ding weet ik zeker: die vooroordelen hoef ik zelf niet. Ik koester dat kleine stukje kind in mijn hart want ik geloof dat daar vrede mee begint. Je kunt niet de hele wereld verbeteren, maar je kan wel bij jezelf beginnen.

Deze bijdrage was een van de inzendingen voor gOdschrift Atelier 2014, een schrijfwedstrijd voor jonge denkers, en wordt geplaatst met eervolle vermelding.

Foto: What is feels like to be a child door Thor  (CC BY 2.0)

Tags: